👈 کتاب ´جای خالی سلوچ´ محمود دولت آبادی را ورق میزدم.جایی از کتاب نوشته بود :
´روزگار همیشه بر یک قرار نمیماند. روز و شب دارد، روشنی دارد، تاریکی دارد، کم دارد، بیش دارد.
دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده، تمام میشود، بهار می آید´.
دیدم گوشه ی همین صفحه
نوشته ام : ´از یک جایی به بعد، حال آدم خوب نمیشود´...
حرفم را پس گرفتم، خط زدم جمله ی خودم را. اصلأ همانی که دولت آبادی گفته...
از یک جایی به بعد
آدم
آرام میگیرد،
بزرگ میشود،
بالغ میشود،
و
پای تمام اشتباهاتش می ایستد، سنگینی تصمیمی که گرفته را گردن دیگری نمی اندازد، دنبال مقصر نمیگردد، قبول میکند گذشته اش را،
انکار نمیکند آن را، نادیده اش نمیگیرد، حذفش نمیکند، اجازه میدهد هرچه هست، هرچه بوده..



مرگ و پایانی نیست، دگرگونی و آمیختگی با گیتی، #آینده همه زندگان است.



قابل توجه کد بانوهای #آینده :
وقتی میمیری خودت قبول نمیکنی که مُردی ولی بقیه میفهمن
وقتی غذات میسوزه هم همینه !



´آخرش هیچی نمیشی´ چیست؟ نوید #آینده ای مبهم از سوی والدین به فرزندان !



جمع آوری اطلاعات و گزارشات هدفمند برای رشد اقتصاد کشور
ما میتوانیم با جمع آوری #اطلاعات درست با هدف های درستتر و ایجاد یک سیستم راپور دهی دقیق یک #ارزیابی کلی از وضعیت #اقتصادی و #صنعتی #کشور داشته باشیم که سرمایه گذاران شخصی و دولتی میتوانند بصورت درستتر تصمیم و آگاهانه تر سرمایه گذاری کنند و یک سرمایه گذاری مسئونتری داشته باشند.



13 چیز که در مورد جاپان نمی دانستیم!
 اصول توسعه‘ ژاپنی ها اصلاً پس انداز نمی کنند! -تورم در ژاپن معمولأ یا صفر است یا منفی است! -در جاپان خانه ویلایی به ندرت پیدا می شود! -سر کار مُردن در ژاپن یک افتخار است! -حقوق یک معلم معادل 7500 دلار آمریکایی در ماه است! -شکست درکار برای یک مدیر برابر مرگ است! -تمام معلمان دوره ابتدایی خانم هستند که گاهی از مادران بچه‌ها دلسوزترند! هنگام تعطیلی مدارس بچه‌ها گریه می کنند! خانم ها در جاپان بعد از ازدواج عموماً کارنمی کنند! مردان حقوق خود را به همسران خود می دهند و از آن ها پول خرجی می گیرند. -از اول تا سوم ابتدایی، هیچ امتحانی ندارند! در جاپان یک : دانش آموزان همراه با معلمین هر روز به مدت ۱5 دقیقه به نظافت مدرسه می پردازند و این کار باعث تربیت نسلی متواضع و حریص بر..



زن و فرزندان خود را از كسب دانش و پرورش باز مدار تا غم و اندوه بر تو راه نیابد و در #آینده پشیمان نگردی.



كسی كه به فكر #آینده نیست و پایان كار را نمی بیند، به درد یاری و دوستی نمی خورد.



گذشته، سرمایه ای است كه اندوخته ایم؛ می توان آن را به تأسف و اندوه صرف كرد یا برای موفقیت #آینده به كار برد.



ما بیشتر برای از یاد بردن درد و رنج خویش به #آینده پناه می بریم؛ در پهنه ی زمان، خطی را تصور می كنیم كه فراسوی آن خط، درد و رنج ما پایان خواهد یافت.



هر عیش و لذتی را كه در دنیا می بینید، دارای رنج و زحمت است و اگر همان زمان برای ما زحمت ایجاد نكند، در #آینده اسباب دردسر می شود. فقط دو لذت وجود دارد كه هرگز نتیجه ناگوار و پشیمانی دربر ندارند: نیكی كردن به مردم و انجام وظیفه.



هرچیز را پیش از وقوع، دیدن و عاقبت اندیش بودن، كار خوبی است؛ اما برای مشكلات احتمالی #آینده، از امروز اندوهگین شدن، شایسته نیست.



اختیار #آیندهی آدمی هنوز بسی بیشتر بهدست دلهاست تا به دست جانها. دوست داشتن، یگانه چیزی است كه میتواند ابدیت را فراگیرد و سرشار سازد.



همیشه مختاری كه باورت را تغییر دهی و #آینده ای متفاوت را برگزینی.



برنامه ریزی برای #آینده، نگرانی و عدم اعتماد را كاهش می دهد.



به #آینده، هرچند شیرین و دلپسند، اعتماد مكن؛ بگذار گذشتهی از دست رفته، به خاك سپرده شود؛ عمل كن، عمل در زمان زندهی حال.



فن و هنر پیری آن است كه انسان سالخورده خود را به منزله ی تكیه گاه زندگانی و به منزله ی مرد مورد اعتماد نسل های #آینده قرار دهد، نه اینكه خود را در برابر جوانان به منزله ی یك دشمن و رقیب نمایان سازد.



هیچ پیروزی ای #آینده ی ما را در نظر ما مشخص نمی سازد و نمی تواند باعث اعتماد ما به #آینده ی دور و درازی باشد.



اگر باور داری كه احساس بد یا نگرانی زیاد، در آنچه در گذشته اتفاق افتاده یا در #آینده رخ می دهد تغییری ایجاد می كند، بدان كه گویی بر روی این كره زندگی نمی كنی و از واقعیت های آن سر در نمی آوری.



انسان تنها هنگامی كه سالخورده است می تواند باورهای جماعت، افكار عمومی و #آینده را نادیده گیرد. انسان سالخورده با مرگ قریب الوقوع خود تنها است و مرگ نه چشم دارد و نه گوش. انسان سالخورده نیازی ندارد كه خوشایند مرگ باشد.



#آینده از آن شماست؛ آن را ببینید، احساس كنید و باور كنید.



#آینده متعلق به كسانی است كه در آرزوی آن هستند و به آن ایمان دارند.



باور ما در مورد آنچه كه هستیم و آنچه كه می توانیم باشیم، به درستی مشخص كننده ی #آینده ی ما است.



باید به شفافیت تجربههای گذشته، خواه خوب یا بد، باور پیدا كرد تا بتوان آنها را برای ایجاد #آیندهی بهتر از گذشته، به خدمت گرفت.



بهتر است انسان در برابر سختیها، بردباری به خرج دهد و زاری نكند؛ زیرا نسبت به خیر و شر این مسایل نمیتوان باور داشت و سختگیری در این موارد هم كمكی به #آینده نمیكند.



ما باید به توانمندی و توانایی خود باور داشته باشیم كه اگر در #آینده با چیز تازهای روبرو شدیم، بتوانیم نااندیشیده به كنش بپردازیم.



هر آدمی، هر اندازه هم خردمند یا دلآگاه باشد، نه تنها اشتباه میكند كه ممكن است در #آینده هم به اشتباه كردن ادامه دهد.



آن كه در شناخت سرچشمه های كهن استاد شده است، سرانجام به جست و جوی چشمه های #آینده و سرچشمه های تازه بر می خیزد.



اگر عدم خشونت، قانون هستی ماست، پس #آینده از آن زنان است.



#آینده اجتماع در دست مادران است. اگر جهان به میانجیگری زن گرفتار شود، تنها اوست كه می تواند آن را نجات دهد.