سورة الضحي

وَٱلضُّحَىٰ (1) وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ (2) مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ (3) وَلَلْءَاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ (4) وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ (5) أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ (6) وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ (7) وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ (8) فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ (9) وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ (10) وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ (11)
سوگند به ابتداي روز [وقتي که خورشيد پرتو افشاني مي کند] (1) و سوگند به شب آن گاه که آرام گيرد، (2) که پروردگارت تو را رها نکرده و مورد خشم و کينه قرار نداده است. (3) و بي ترديد آخرت براي تو از دنيا بهتر است، (4) و به زودي پروردگارت بخششي به تو خواهد کرد تا خشنود شوي. (5) آيا تو را يتيم نيافت، پس پناه داد؟ (6) و تو را بدون شريعت نيافت، پس به شريعت هدايت کرد؟ (7) و تو را تهيدست نيافت، پس بي نياز ساخت؟ (8) و اما [به شکرانه اين همه نعمت] يتيم را خوار و رانده مکن (9) و تهيدست حاجت خواه را [به بانگ زدن] از خود مران (10) و نعمت هاي پروردگارت را بازگو کن. (11)
قسم به روز روشن (يا هنگام ظهر آن). (1) و قسم به شب به هنگام آرامش آن. (2) که خداي تو هيچ گاه تو را ترک نگفته و بر تو خشم ننموده است (چهل روز بر رسول وحي نيامد، دشمنان به طعنه گفتند: خدا از محمد قهر کرده. اين آيه رد بر آنهاست). (3) و البته عالم آخرت براي تو بسي بهتر از نشأه دنياست. (4) و پروردگار تو به زودي به تو چندان عطا کند که تو راضي شوي (در دنيا نصرت و در آخرت مقام شفاعت به تو بخشد). (5) آيا خدا تو را يتيمي نيافت که در پناه خود جاي داد؟ (6) و تو را (در بيابان مکه) ره گم کرده و حيران يافت (در طفوليت که حليمه دايه‌ات آورد تا به جدّت عبد المطّلب سپارد در راه مکه گم شدي، حليمه و عبد المطلب سخت پريشان شدند و خدا زود آنها را به تو) ره نمايي کرد. (7) و باز تو را فقير (الي الله) يافت (به دولت نبوت) توانگر کرد (و نعمت رسالت عطا نمود). (8) پس تو هم يتيم را هرگز ميازار. (9) و فقير و گداي سائل را به زجر مران. (10) و اما نعمت پروردگارت را (که مقام نبوت و تقرب کامل به خدا يافتي، بر امت) باز گو. (11)
قسم به روز در آن هنگام که آفتاب برآيد (و همه جا را فراگيرد)، (1) و سوگند به شب در آن هنگام که آرام گيرد، (2) که خداوند هرگز تو را وانگذاشته و مورد خشم قرار نداده است! (3) و مسلّماً آخرت براي تو از دنيا بهتر است! (4) و بزودي پروردگارت آنقدر به تو عطا خواهد کرد که خشنود شوي! (5) آيا او تو را يتيم نيافت و پناه داد؟! (6) و تو را گمشده يافت و هدايت کرد، (7) و تو را فقير يافت و بي‌نياز نمود، (8) حال که چنين است يتيم را تحقير مکن، (9) و سؤال‌کننده را از خود مران، (10) و نعمتهاي پروردگارت را بازگو کن! (11)
By the Glorious Morning Light, (1) And by the Night when it is still,- (2) Thy Guardian-Lord hath not forsaken thee, nor is He displeased. (3) And verily the Hereafter will be better for thee than the present. (4) And soon will thy Guardian-Lord give thee (that wherewith) thou shalt be well-pleased. (5) Did He not find thee an orphan and give thee shelter (and care)? (6) And He found thee wandering, and He gave thee guidance. (7) And He found thee in need, and made thee independent. (8) Therefore, treat not the orphan with harshness, (9) Nor repulse the petitioner (unheard); (10) But the bounty of the Lord - rehearse and proclaim! (11)