امام علی (ع) photo

امام علی (ع)

تعداد نتیجه: 131



همیشه #جاهل یا #افراط گر و تجاوزکار ویا کندرو و #تفریط کننده است.



از #جاهل انتقاد مکن که دشمنت میدارد
از #عاقل انتقاد کن که دوستت میدارد.



بار خدایا! من این مردم را دچار ملالت كردهام، آنان نیز مرا گرفتار ملالت نمودهاند. من اینان را افسرده ساختهام، آنان هم مرا افسرده و ناراحت كردهاند. بهتر از آنان را به جای آنان بر من عنایت فرما، و بدتر از من را به جای من نصیب آنان بنما.



بافضیلتترین مردم نزد خداوند كسی است كه برای او عمل به حق- اگرچه موجب كاهش [ظاهری] و سختی باشد- محبوبتر از باطل بوده، هرچند آن باطل برای او فایده را جلب كند و موجب افزایش وی شود.



بخورید آنچه از خوان بر زمین افتد كه خوردن آن شفای هر دردی است به امر الهی برای كسی كه به آن طلب شفا نماید.



بدا به حال شما و اندوه مهیا از برای شما كه نشانهی تیر دشمنان گردیدهاید. بر شما غارت میآورند و شما بر ایشان غارت نمیبرید و به جنگ شما میآیند و شما به جنگ ایشان نمیروید.



بر فرصتها پیشدستی كن، پیش از آنكه فوتِ آن موجب اندوه شود.



برای به دست آوردن عزت و فخر دنیا به رقابت ناشایست نپردازید و به زینت و نعمتهای دنیا دل خوش نكنید، و از دشواریها و سختیهایش شیون به راه نیندازید، زیرا عزّت و فخر دنیا رو به انقطاع و زینت و نعمتهایش رو به زوال، و دشواریها و سختیهای آن رو به فنا و نابودی است.



برای دردهای خود از قرآن شفا بطلبید و در مشقتها از آن یاری بخواهید، زیرا درمان بزرگترین دردها (كفر و نفاق و انحراف و گمراهی)، در آن است.



برپا داشتن نماز است كه اصل دین است و پرداخت زكات كه همانا فریضهای واجب است. و روزهی ماه رمضان كه سپری است از عذاب و حجّ بیتاللّه و عمره كه همانا آن دو در آنكه فقری را منتفی نموده و گناه را میشویند.



بسا روزهداری كه از روزه گرفتنش جز تشنگی و گرسنگی سودی نبرد و بسا قیام كننده در شب كه از قیامش جز شب بیداری و مشقت بهرهای نبرد. چه خوب است خوابِ هشیاران و افطارشان.



به اندازهی مصیبت، صبر نازل میشود و هر كس در هنگام مصیبت دست خود را به روی رانهایش بزند، ثواب عملش پوچ گردد.



چه توصیفی كنم دربارهی دنیایی كه آغازش مشقّت است و پایانش فنا؟ در حلالش حساب است، و در حرامش عِقاب. هر كس در این دنیا احساس بینیازی كند، گمراه و مفتون گردد و اگر مبتلا به فقر شود، اندوهگین گردد.



خدا را، خدا را در نظر بگیرید از اینكه شكایت پیش كسی ببرید كه نتواند اندوه را از شما زایل كند و نتواند با رأی خود چیزی را بشكند كه برای شما محكم شده است.



خداوند سبحان پاداش را در مقابل عبادت و عذاب را در مقابل معصیت قرار داده است برای جلوگیری از عذاب بندگانش و تحریك آنان به بهشتش.



در هنگام برخورداری از نعمتها خودكامه مباش و در هنگام سختیها، از سستی و احساس شكست پرهیز كن.



دست شستن پیش از طعام و بعد از طعام فقر را زایل میكند و روزی را زیاد میكند و چرك را از جامه دور میكند و چشم را جلا میدهد و دردها را از بدن دور میكند.



دوستی حقیقی هنگامی است كه دوست برادرِ خود را در سه چیز مراعات كند: در هنگام سختی، در غیابش و در وفاتش.



زشتی كه تو را غمگین كند، بهتر از كاری است كه تو را به نخوت كشاند.



شادی دنیا با اندوه آمیخته و قدرت مردان در آن، رو به ناتوانی و سستی است. پس فراوانی آنچه در این دنیا برای شما خوشایند است، فریبتان ندهد، زیرا آنچه كه از آنها همراه شما خواهد بود، اندك است.



شستن جامه اندوه و غم را برطرف میكند و موجب قبولی نماز میگردد.



كسانی كه تقوا ورزیدند، گروه گروه رهسپار بهشت شدند در امنیت از عذاب و انقطاع از ملامت. آنان از آتش بركنار شدند و در جایگاه امن و آرامش قرار یافتند و به آن منزلگه ابدی و قرارگاه جاودانی خشنود گشتند.



كسی كه به دنیا تكیه كند، او را نترساند، جز مشاهدهی به هم ساییده شدنِ دندانهای مصیبتها.



ویرانی زمین ناشی از فلاكت مردم آن است. و سببِ فلاكتِ مردم، روی آوردن كارگزاران به مالاندوزی، و بدگمانی (ناامیدی) از دوام حكومتشان، و عبرت نگرفتن از حوادث روزگار و جریانات اجتماعی و سیاسی اقوام و ملل گذشته است.



هر كس تقوا را پیشه ساخت، سختیها از وی دور و ناپدید شد پس از آنكه نزدیك بود، و امور برای او شیرین شد پس از تلخیهایش. امواج از وی باز شد پس از حملهی انبوهش، و دشواریها برای او آسان گشت پس از مشقتهایی كه در آن بود.



هر كس در دنیا پارسایی پیشه كند، مصیبتها را ناچیز یابد و هر كس در انتظار مرگ باشد، سبقت به خیرات نماید.



هر كس مصیبتهای كوچك را بزرگ شمرد، شهوات و تمایلات برای او پست میشود.



هر كسی در عمل كوتاهی نماید، به اندوه مبتلا میشود. خداوند ارتباط ندارد با كسی كه خدا را در مال و جانِ او سهمی نیست.



هر كه از شبیخون عذاب خدا ترسد باید كه كم خواب بكند.



هنگامی كه سخن حكما صحیح باشد، دوای دردِ جهل میشود و اگر خطا باشد، دردی بر دردها میافزاید.