سورة العصر

وَٱلْعَصْرِ (1) إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لَفِى خُسْرٍ (2) إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ (3)
سوگند به عصر [ظهور پيامبر اسلام] (1) [که] بي ترديد انسان در زيان کاري بزرگي است؛ (2) مگر کساني که ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام داده اند و يکديگر را به حق توصيه نموده و به شکيبايي سفارش کرده اند. (3)
قسم به عصر (نوراني رسول صلّي اللّه عليه و آله و سلّم يا دوران ظهور ولي عصر عليه السّلام). (1) که انسان هم در خسارت و زيان است. (2) مگر آنان که ايمان آورده و نيکوکار شدند و به درستي و راستي و پايداري (در دين) يکديگر را سفارش کردند. (3)
به عصر سوگند، (1) که انسانها همه در زيانند؛ (2) مگر کساني که ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند، و يکديگر را به حق سفارش کرده و يکديگر را به شکيبايي و استقامت توصيه نموده‌اند! (3)
By (the Token of) Time (through the ages), (1) Verily Man is in loss, (2) Except such as have Faith, and do righteous deeds, and (join together) in the mutual teaching of Truth, and of Patience and Constancy. (3)